Dwie kuchnie w dwóch mieszkaniach. Obie projektowaliśmy sami co do jednego milimetra. Jedna minimalistyczna: białe meble na wysoki połysk, żadnych uchwytów, wszystko zlicowane, idealnie gładkie, a druga rustykalna: dębowe fronty, specjalne murki i nierówna struktura.
Kuchnia nowoczesna i kuchnia wiejska. Pierwsza na białej, gładkiej podłodze, druga na naturalnych, kamiennych kaflach. Obie nasze. Obie bliskie naszemu sercu. Obie zaprojektowane przez nas od a do zet. Dzisiaj dzielimy się doświadczeniem i mamy dla Was garść porad jak projektować kuchnię dopasowaną do indywidualnych potrzeb.
RYS HISTORYCZNY NASZEJ WĘDRÓWKI
Pierwsze nasze mieszkanie było mieszkaniem w bloku na wrocławskich Krzykach. Mieszkając niemal w centrum czyli w permanentnym hałasie, zapragnęliśmy ciszy, spokoju i zieleni. Kupiliśmy zatem mieszkanie w stanie deweloperskim w Obornikach Śląskich - piękne miasteczko ze starą, historyczną zabudową, blisko lasów, wzgórz trzebnickich, magicznych sadów... miejsce cudne. Gdy je wykończyliśmy i mieliśmy się wprowadzać, okazało się, że przed naszym budynkiem powstaje budynek kolejny. Zaczęli go budować w bardzo bliskiej odległości i dość szybko zrozumieliśmy, że z pięknym widokiem na pola i las musimy się pożegnać. Na to zgody nie było.
Miało być zupełnie inaczej: według informacji od dewelopera, na ziemi tej mogły w przyszłości powstać jedynie domki jednorodzinne. No cóż, odebraliśmy lekcję, która nauczyła nas, aby samemu sprawdzać mapy zagospodarowania przestrzennego i liczyć tylko na te dane, które samemu się zdobędzie. Nie zastanawiając się zatem zbyt długo, mieszkanie w Obornikach Śląskich sprzedaliśmy. Kupiliśmy ziemię przy Ślęży. Pojechaliśmy do Gdańska, do firmy, która budowała piękne domki z murem pruskim, aby zamówić projekt. Zamówiliśmy. Dom ten projektowaliśmy około pół roku. I gdy dostaliśmy pozwolenie na budowę, przyszedł kryzys - ten w roku 2008, kiedy to CHF skoczył tak wysoko, że strach ogarnął wszystkich kredytobiorców. A my właśnie dostaliśmy zgodę na taki kredyt i mieliśmy wpłacać pierwszą transzę na budowę.
Myśleliśmy tydzień. Tydzień spacerów, burzy mózgu takiej, że zwoje się niemal przegrzewały. Po tygodniu podjęliśmy decyzję o wycofaniu się z inwestycji. Obleciał nas po prostu strach. Z kredytu zrezygnowaliśmy, z budowy zrezygnowaliśmy, umowę na budowę rozwiązaliśmy, a ziemię sprzedaliśmy. Mieliśmy nosa, bo firma, z którą mieliśmy się budować, kilka miesięcy później ogłosiła bankrudztwo i do dnia dzisiejszego wielu inwestorów spotyka się z prezesami i innymi figurantami w sądach. Gdybyśmy wpłacili te pieniądze, byśmy je na 100% stracili. Ale projekt mamy. Projekt który dopieszczaliśmy tak długo, że żal się było z nim rozstawać. Pamiętam, jak pewnego razu śmialiśmy się do rozpuku z projektantem, który nie mógł uwierzyć, że projektujemy specjalną wnękę w łazience na kuwetę dla kotów - miała być o wymiarach takich, by zmieścić do niej kuwetę z małym zapasem na wentylację. My śmialiśmy się z miny projektanta, projektant śmiał się z nas :) cudne wspomnienia.... niewielki domek, wiór osikowy na dachu, wole oczka, lukarny... taki mały dworek.... Leży w jednej z szuflad i czeka na lepsze czasy.
Po podjęciu wspomnianej decyzji, nie wiedzieliśmy, co ze sobą zrobić. Wiedzieliśmy tyle, że nie chcemy mieszkać w centrum, ale nie chcemy w tym momencie inwestować dużych pieniędzy w wielką ucieczkę. Była jesień, a my pałętaliśmy się bez celu po różnych miejscach, rejonach i dzielnicach Wrocławia. Któregoś zimowego wieczoru przyjechaliśmy na kończone właśnie Osiedle Bursztynowe i przepadliśmy. Zakochaliśmy się w sekundę, o czym już trochę ostatnio czytaliście i mieszkamy tu już 4 lata. I jest cudnie. Jednak tobołki pakować będziemy jeszcze raz, mam nadzieję, że już ostatni. Cel: Karkonosze - ziemia z widokiem na Śnieżkę. Ale o tym też wiecie :)
WNĘTRZE RUSTYKALNE kontra NOWOCZESNE
Mieszkanie, które wykańczaliśmy w Obornikach Śląskich miało być wnętrzem rustykalnym. Kwintesencją tego stylu miała być kuchnia. Mieszkanie na naszym Bursztynowym miało być w 100% wnętrzem minimalistycznym, nowoczesnym, całkowicie białym. Odstęp czasu pomiędzy dwoma projektami był stosunkowo niewielki, a tak bardzo zmieniliśmy swój styl. Teraz już wiem, być może dzięki blogowi, że warto szukać, sprawdzać, testować, w jakim wnętrzu się najlepiej czujemy, z jakim nam jest po drodze. Ja niedawno odkryłam, że w duszy mi gra eklektycznie i takie wnętrze chcę mieć w naszym domku. Eklektycznie ze wskazaniem na styl rustykalny, wiejski z nutą industrialną (taborety i krzesła!). Bardziej to ewolucja niż rewolucja, pomimo, że patrząc na nasze dwie kuchnie, wygląda bardziej na rewolucję.
Chciałam Wam dzisiaj pokazać te dwa nasze projekty. Zdjęcia są robocze, robione dawno temu. jak widzicie, styl stylem, ale żyrandolom z żarówek jesteśmy wierni :)))) do tej pory nie mamy lamp sufitowych w kuchni :)
Kuchnia nowoczesna i kuchnia wiejska. Pierwsza na białej, gładkiej podłodze, druga na naturalnych, kamiennych kaflach. Obie nasze. Obie bliskie naszemu sercu. Obie zaprojektowane przez nas od a do zet. Dzisiaj dzielimy się doświadczeniem i mamy dla Was garść porad jak projektować kuchnię dopasowaną do indywidualnych potrzeb.
RYS HISTORYCZNY NASZEJ WĘDRÓWKI
Pierwsze nasze mieszkanie było mieszkaniem w bloku na wrocławskich Krzykach. Mieszkając niemal w centrum czyli w permanentnym hałasie, zapragnęliśmy ciszy, spokoju i zieleni. Kupiliśmy zatem mieszkanie w stanie deweloperskim w Obornikach Śląskich - piękne miasteczko ze starą, historyczną zabudową, blisko lasów, wzgórz trzebnickich, magicznych sadów... miejsce cudne. Gdy je wykończyliśmy i mieliśmy się wprowadzać, okazało się, że przed naszym budynkiem powstaje budynek kolejny. Zaczęli go budować w bardzo bliskiej odległości i dość szybko zrozumieliśmy, że z pięknym widokiem na pola i las musimy się pożegnać. Na to zgody nie było.
Miało być zupełnie inaczej: według informacji od dewelopera, na ziemi tej mogły w przyszłości powstać jedynie domki jednorodzinne. No cóż, odebraliśmy lekcję, która nauczyła nas, aby samemu sprawdzać mapy zagospodarowania przestrzennego i liczyć tylko na te dane, które samemu się zdobędzie. Nie zastanawiając się zatem zbyt długo, mieszkanie w Obornikach Śląskich sprzedaliśmy. Kupiliśmy ziemię przy Ślęży. Pojechaliśmy do Gdańska, do firmy, która budowała piękne domki z murem pruskim, aby zamówić projekt. Zamówiliśmy. Dom ten projektowaliśmy około pół roku. I gdy dostaliśmy pozwolenie na budowę, przyszedł kryzys - ten w roku 2008, kiedy to CHF skoczył tak wysoko, że strach ogarnął wszystkich kredytobiorców. A my właśnie dostaliśmy zgodę na taki kredyt i mieliśmy wpłacać pierwszą transzę na budowę.
Myśleliśmy tydzień. Tydzień spacerów, burzy mózgu takiej, że zwoje się niemal przegrzewały. Po tygodniu podjęliśmy decyzję o wycofaniu się z inwestycji. Obleciał nas po prostu strach. Z kredytu zrezygnowaliśmy, z budowy zrezygnowaliśmy, umowę na budowę rozwiązaliśmy, a ziemię sprzedaliśmy. Mieliśmy nosa, bo firma, z którą mieliśmy się budować, kilka miesięcy później ogłosiła bankrudztwo i do dnia dzisiejszego wielu inwestorów spotyka się z prezesami i innymi figurantami w sądach. Gdybyśmy wpłacili te pieniądze, byśmy je na 100% stracili. Ale projekt mamy. Projekt który dopieszczaliśmy tak długo, że żal się było z nim rozstawać. Pamiętam, jak pewnego razu śmialiśmy się do rozpuku z projektantem, który nie mógł uwierzyć, że projektujemy specjalną wnękę w łazience na kuwetę dla kotów - miała być o wymiarach takich, by zmieścić do niej kuwetę z małym zapasem na wentylację. My śmialiśmy się z miny projektanta, projektant śmiał się z nas :) cudne wspomnienia.... niewielki domek, wiór osikowy na dachu, wole oczka, lukarny... taki mały dworek.... Leży w jednej z szuflad i czeka na lepsze czasy.
Po podjęciu wspomnianej decyzji, nie wiedzieliśmy, co ze sobą zrobić. Wiedzieliśmy tyle, że nie chcemy mieszkać w centrum, ale nie chcemy w tym momencie inwestować dużych pieniędzy w wielką ucieczkę. Była jesień, a my pałętaliśmy się bez celu po różnych miejscach, rejonach i dzielnicach Wrocławia. Któregoś zimowego wieczoru przyjechaliśmy na kończone właśnie Osiedle Bursztynowe i przepadliśmy. Zakochaliśmy się w sekundę, o czym już trochę ostatnio czytaliście i mieszkamy tu już 4 lata. I jest cudnie. Jednak tobołki pakować będziemy jeszcze raz, mam nadzieję, że już ostatni. Cel: Karkonosze - ziemia z widokiem na Śnieżkę. Ale o tym też wiecie :)
WNĘTRZE RUSTYKALNE kontra NOWOCZESNE
Mieszkanie, które wykańczaliśmy w Obornikach Śląskich miało być wnętrzem rustykalnym. Kwintesencją tego stylu miała być kuchnia. Mieszkanie na naszym Bursztynowym miało być w 100% wnętrzem minimalistycznym, nowoczesnym, całkowicie białym. Odstęp czasu pomiędzy dwoma projektami był stosunkowo niewielki, a tak bardzo zmieniliśmy swój styl. Teraz już wiem, być może dzięki blogowi, że warto szukać, sprawdzać, testować, w jakim wnętrzu się najlepiej czujemy, z jakim nam jest po drodze. Ja niedawno odkryłam, że w duszy mi gra eklektycznie i takie wnętrze chcę mieć w naszym domku. Eklektycznie ze wskazaniem na styl rustykalny, wiejski z nutą industrialną (taborety i krzesła!). Bardziej to ewolucja niż rewolucja, pomimo, że patrząc na nasze dwie kuchnie, wygląda bardziej na rewolucję.
Chciałam Wam dzisiaj pokazać te dwa nasze projekty. Zdjęcia są robocze, robione dawno temu. jak widzicie, styl stylem, ale żyrandolom z żarówek jesteśmy wierni :)))) do tej pory nie mamy lamp sufitowych w kuchni :)
 |
| Nasze dwie kuchnie. Po lewej z poprzedniego mieszkania, po prawej obecna. |
WIEJSKA KUCHNIA W MIESZKANIU W OBORNIKACH ŚLĄSKICH
Nie zdążyliśmy się wprowadzić. Zdjęcia są z okresu, gdy nie było jeszcze wiszącej szafki nad zlewem: takiej z miejscami na talerze i z kołkami na kubeczki :) Fronty były dębowe, blat dębowy, a każdy centymetr tej kuchennej zabudowy, został zaprojektowany przez nas. Popatrzcie na naszą pierwszą wspólną kuchnię z 2007 roku:
 |
Nie zdążyłam ani poukładać w tych szafkach swoich garnków, talerzy i kubków, ani się nią nacieszyć niestety. Trzeba nam było wiać, bo taki widok chcieli nam zabrać:
Teraz nie ma ani pół tego widoku. Ludzie mieszkający w tym budynku patrzą na zabudowę tak zwartą, że pół drzewa nie widać. Smutne to. Na szczęście zdążyliśmy zabrać swoje manatki :)
NOWOCZESNA KUCHNIA na BURSZTYNOWYM
Całkowite przeciwieństwo kuchni w Obornikach Śląskich. Minimalistyczna, wszystko zlicowane, pochowane, żadnych uchwytów, wykonana z MDF-u, lakierowana na biało, na wysoki połysk.
Składa się z trzech części: wiszące szafki, szafki stojące z blatem i wysoka zabudowa, w skład której weszła również szafa w przedpokoju. Chcieliśmy zachować ciągłość, aby nie było widać podziału - zatem szafa była wykonywana razem z kuchnią. Jakie były etapy naszego projektowania?
Etap zbierania danych :) brzmi zabawnie, wyglądało zabawnie tak bardzo, że sami się z tego śmialiśmy, ale był to kawał dobrej roboty, która procentuje do dzisiaj.
Mieszkanie było kupione, mieliśmy zatem wszystkie dokładne wymiary. Po sprzedaży mieszkania w bloku mieszkaliśmy przez chwilę u Rodziców Sebastiana i zanim zaczęliśmy projektować naszą kuchnię, przesiadywaliśmy w ich sporej kuchni, spisując jakie będziemy mieć garnki i ile ich będzie, ile potrzebujemy pojemników/słoików na makarony, ryże, mąki, bułki tarte itp. Ile będziemy mieć misek, talerzy, sztućców, akcesoriów kuchennych, ściereczek, pomocników, maszyn rozmaitych. Spisaliśmy każdy jeden przyrząd, każdy jeden przedmiot, każdy drobiazg. Lista była długa, ale przemyślana i powiem Wam, że wszystko, tak, jak spisaliśmy, tak jest.
Gdy już mieliśmy dane na temat przedmiotów, zaczęliśmy spisywać ich wielkości: wysokość i szerokość parowaru, miksera, szklanych karafek, kieliszków, słoików :) A nawet wysokości i szerokości 3 zgrzewek wody mineralnej, bo tyle chcieliśmy mieć w ewentualnym zapasie.
Gdy wszystko było spisane, policzone, zmierzyliśmy nas samych :)))), by sprawdzić, jakiej wysokości blat nam odpowiada i jak wysoko nam wygodnie sięgać do półek. Jakże znajomi się śmiali :)) my razem z nimi zresztą, bo to wszystko wyglądało naprawdę komicznie.
Etap rysunku
W najprostszym programie: w wordzie, rysowaliśmy swoją kuchnię, szafki, szuflady. A na kartkach sposób otwierania: tutaj dopasowaliśmy wcięcie w górnych szufladach do wielkości palców Sebastiana :) Zależało nam, by to wcięcie było jak najmniejsze, ale musiało być wygodne. Rysowaliśmy szuflady na wysokość wody mineralnej, szuflady na wysokość parowaru i sokowirówki, aby uniknąć wystawek na blatach. I gdy mieliśmy już wszystko zaprojektowane, poprosiliśmy znajomą o rysunek fachowy. Z profesjonalnym rysunkiem ruszyliśmy do wrocławskich sklepów, zaczynając od najpopularniejszych salonów.
Etap poszukiwań wykonawcy
Jakież było nasze zdziwienie, gdy usłyszeliśmy, że tego się nie da, tamtego się nie da, że jedni nie mają osiemdziesiątek (szerokość szuflad i wiszących szafek), a tylko setki, a drudzy jedynie sześćdziesiątki, a takiego otwierania się nie da, a blend o takiej szerokości nie ma i nie da się włożyć zmywarki 60 do szafki 80. Nie da się i już. I kropka. Taki niedasizm, który totalnie podcina skrzydła. A był to rok 2009, więc producenci byli już mocniej ukierunkowani na klienta. Najwyraźniej jeszcze nie za mocno. W końcu trafiliśmy na niewielką firmę, której właściciel był rzemieślnikiem i w której dało się wszystko. WSZYSTKO! Skoro zaprojektowaliśmy, że blenda ma mieć 12,5 cm (dwie blendy po bokach wiszących szafek, aby zachować jednakową wielkość wszystkich i aby dopasować wiszącą zabudowę do faktycznej szerokości wnęki) - to ma 12,5. Skoro inna blenda, przy wysokiej zabudowie, miała mieć 9 mm, to ma dokładnie 9 mm. Otwieranie szuflad pod blatem miało określone parametry i tyle ma.
Nie warto się zatem poddawać i nie warto słuchać tego, że czegoś "się nie da". Wszystko się da. Jeżeli tylko jakiś element projektu jest rozsądny, technicznie możliwy, to się da. Tylko wykonawcy musi się chcieć. Zatem nie poddawajcie się, gdy słyszycie takie słowa, jak my na początku. I szukajcie, aż znajdziecie. Szukajcie kogoś, komu będzie zależało na Waszym projekcie, kto się z nim utożsami i któremu obcy jet niedasizm.
Etap wykonania i zagospodarowywania
Przyjemniejszy był etap zagospodarowywania, kiedy szafki i szafy były już zamontowane, a ja biegałam ze specjalną ściereczka i dopieszczałam, by drobinki kurzu nie było, a i by frontów przy tym polerowaniu nie porysować. Chwile te wspominam z sentymentem. Zaprocentowała tu wcześniejsza praca, bo wszystko było idealnie wymierzone, każda półka wysokości odpowiedniej, aby zmieścić przedmioty, które miały na niej stanąć. Każda szuflada w szufladzie również dopasowana tak, aby zmieściło się tyle i tyle ściereczek, tyle i tyle folii aluminiowych, spożywczych, woreczków do pieczenia, rozmaitości kuchennych.
Z dumą piszę o tej naszej kuchni, bo dumna z niej jestem. Jednak piszę o tym również dlatego, by podzielić się z Wami doświadczeniem, które być może Wam się przyda, jeśli etap projektowania kuchni macie przed sobą. Kuchnię można zaplanować nie tylko według słynnego trójkąta. Można zaprojektować wnętrze każdej jednej szafki pod siebie. Wystarczy tylko odpowiednio wcześniej na chwilę się zatrzymać, wziąć miarkę, kartkę i długopis i spisać: jakie mamy zwyczaje w kuchni, jak się w niej poruszamy, jakie mamy sprzęty (wysokości, szerokości), tak aby ładnie się zmieściły w odpowiednich szafkach.
Oczywiście trzeba być elastycznym, bo życie się zmienia i wszystkiego przewidzieć się nie da. Ja kiedyś myślałam, że wystarczy mi 12 szklanych kubków z grubego szkła i więcej nie potrzebuję. A teraz muszę eksmitować zawartość szafki wiszącej przy oknie (apteczka i różności), aby zmieścić kolorową porcelaną, której nie mogę się oprzeć - a wcześniej tego nie przewidziałam.
Inspiracją do napisania tego postu była prośba naszej koleżanki o zaprojektowanie dla niej kuchni rustykalnej z wnętrzem nowoczesnym, dopasowanym do jej potrzeb i nawyków. Zaczęliśmy przeglądać nasze stare zdjęcia, rysunki, żeby sobie przypomnieć, co na etapie projektowania było dla nas istotne. Z sentymentem wróciliśmy też do naszej pierwszej kuchni - tej wiejskiej i nadziwić się nie możemy, jak szybko nam się zmieniły preferencje.
Nasza przyszła kuchnia będzie jednak bardziej wiejska i rustykalna, bo w stronę takich mebli i takiego stylu, kierują się teraz moje marzenia. A marzenia się spełniają - pamiętajcie o tym :)
Etap rysunku
W najprostszym programie: w wordzie, rysowaliśmy swoją kuchnię, szafki, szuflady. A na kartkach sposób otwierania: tutaj dopasowaliśmy wcięcie w górnych szufladach do wielkości palców Sebastiana :) Zależało nam, by to wcięcie było jak najmniejsze, ale musiało być wygodne. Rysowaliśmy szuflady na wysokość wody mineralnej, szuflady na wysokość parowaru i sokowirówki, aby uniknąć wystawek na blatach. I gdy mieliśmy już wszystko zaprojektowane, poprosiliśmy znajomą o rysunek fachowy. Z profesjonalnym rysunkiem ruszyliśmy do wrocławskich sklepów, zaczynając od najpopularniejszych salonów.
Etap poszukiwań wykonawcy
Jakież było nasze zdziwienie, gdy usłyszeliśmy, że tego się nie da, tamtego się nie da, że jedni nie mają osiemdziesiątek (szerokość szuflad i wiszących szafek), a tylko setki, a drudzy jedynie sześćdziesiątki, a takiego otwierania się nie da, a blend o takiej szerokości nie ma i nie da się włożyć zmywarki 60 do szafki 80. Nie da się i już. I kropka. Taki niedasizm, który totalnie podcina skrzydła. A był to rok 2009, więc producenci byli już mocniej ukierunkowani na klienta. Najwyraźniej jeszcze nie za mocno. W końcu trafiliśmy na niewielką firmę, której właściciel był rzemieślnikiem i w której dało się wszystko. WSZYSTKO! Skoro zaprojektowaliśmy, że blenda ma mieć 12,5 cm (dwie blendy po bokach wiszących szafek, aby zachować jednakową wielkość wszystkich i aby dopasować wiszącą zabudowę do faktycznej szerokości wnęki) - to ma 12,5. Skoro inna blenda, przy wysokiej zabudowie, miała mieć 9 mm, to ma dokładnie 9 mm. Otwieranie szuflad pod blatem miało określone parametry i tyle ma.
Nie warto się zatem poddawać i nie warto słuchać tego, że czegoś "się nie da". Wszystko się da. Jeżeli tylko jakiś element projektu jest rozsądny, technicznie możliwy, to się da. Tylko wykonawcy musi się chcieć. Zatem nie poddawajcie się, gdy słyszycie takie słowa, jak my na początku. I szukajcie, aż znajdziecie. Szukajcie kogoś, komu będzie zależało na Waszym projekcie, kto się z nim utożsami i któremu obcy jet niedasizm.
Etap wykonania i zagospodarowywania
Przyjemniejszy był etap zagospodarowywania, kiedy szafki i szafy były już zamontowane, a ja biegałam ze specjalną ściereczka i dopieszczałam, by drobinki kurzu nie było, a i by frontów przy tym polerowaniu nie porysować. Chwile te wspominam z sentymentem. Zaprocentowała tu wcześniejsza praca, bo wszystko było idealnie wymierzone, każda półka wysokości odpowiedniej, aby zmieścić przedmioty, które miały na niej stanąć. Każda szuflada w szufladzie również dopasowana tak, aby zmieściło się tyle i tyle ściereczek, tyle i tyle folii aluminiowych, spożywczych, woreczków do pieczenia, rozmaitości kuchennych.
Z dumą piszę o tej naszej kuchni, bo dumna z niej jestem. Jednak piszę o tym również dlatego, by podzielić się z Wami doświadczeniem, które być może Wam się przyda, jeśli etap projektowania kuchni macie przed sobą. Kuchnię można zaplanować nie tylko według słynnego trójkąta. Można zaprojektować wnętrze każdej jednej szafki pod siebie. Wystarczy tylko odpowiednio wcześniej na chwilę się zatrzymać, wziąć miarkę, kartkę i długopis i spisać: jakie mamy zwyczaje w kuchni, jak się w niej poruszamy, jakie mamy sprzęty (wysokości, szerokości), tak aby ładnie się zmieściły w odpowiednich szafkach.
Oczywiście trzeba być elastycznym, bo życie się zmienia i wszystkiego przewidzieć się nie da. Ja kiedyś myślałam, że wystarczy mi 12 szklanych kubków z grubego szkła i więcej nie potrzebuję. A teraz muszę eksmitować zawartość szafki wiszącej przy oknie (apteczka i różności), aby zmieścić kolorową porcelaną, której nie mogę się oprzeć - a wcześniej tego nie przewidziałam.
Czas na zdjęcia. Dwa pierwsze znacie, kolejne są czysto techniczne z etapu zagospodarowywania :)
 |
| Wysoka zabudowa: Równe podziały i symetria. Zwróćcie uwagę na boczne blendy i minimalne przerwy między nimi, a ścianą: jest to konieczne, gdy budynek jest nowy i mury jeszcze pracują. |
 |
| Szuflady i szafki wiszące o szerokości 80 cm. Dolne szuflady otwierane mechanizmem servo-drive. |
 |
| Zlewozmywak robiony na wymiar ze Staronu połączony z blatem z Hanexu. |
 |
| Wewnętrzna szuflada na sztućce. W szufladzie obok również jest taka sama - trzymamy w niej chochelki, łopatki, otwieracze i podobne rozmaitości kuchenne. Pomiędzy szafkami wiszącymi a blatem jest biała płyta ze Staronu. |
 |
| Zdjęcie niewyraźne, ale to, co trzeba widać. W dolnej szufladzie trzymamy butelki z wodą mineralną. W szufladzie wewnętrznej: deski do krojenia i stolnicę. W wewnętrznych szufladach szafki, która jest nad szufladą, trzymamy: przyprawy (dolna) oraz herbaty, kawę (górna). |
 |
| W dolnej szufladzie trzymamy: parowar, sokowirówkę, blender itp. W wewnętrznych szufladach: ściereczki i rękawice w jednej, a w drugiej: folie spożywcze, papier śniadaniowy, wykałaczki, woreczki, gumeczki itp. |
 |
| Pod zlewem znajduje się szuflada na płyny do naczyń, ściereczki, zapasowe gąbki, rolkę ręcznika papierowego, płyny czyszczące: piekarnik, baterie, szyby, lodówkę itp.). W dolnej szufladzie kosze na śmieci, które warto segregować. |
 |
| Widać zmywarkę o szerokości 60 cm w szafce o szerokości 80 cm - po bokach są po prostu wzmocnione blendy po 10 cm. |
 |
| W górnej szafce widać specjalne wydzielone miejsce na wysuwane gniazdka - bardzo wygodne :) |
 |
| Front zmywarki ma specjalny frez (tu mało widoczny), aby nawiązywał do linii podziału szuflad w zabudowie dolnej. |
 |
| A to szafa w przedpokoju: na dole miejsce na buty, na górze szafka na kurtki i płaszcze. |
 |
| Osobno lodówka i zamrażarka. Zależało nam na utrzymaniu identycznego podziału w szafkach, dlatego sprzęty osobne. |
Inspiracją do napisania tego postu była prośba naszej koleżanki o zaprojektowanie dla niej kuchni rustykalnej z wnętrzem nowoczesnym, dopasowanym do jej potrzeb i nawyków. Zaczęliśmy przeglądać nasze stare zdjęcia, rysunki, żeby sobie przypomnieć, co na etapie projektowania było dla nas istotne. Z sentymentem wróciliśmy też do naszej pierwszej kuchni - tej wiejskiej i nadziwić się nie możemy, jak szybko nam się zmieniły preferencje.
Nasza przyszła kuchnia będzie jednak bardziej wiejska i rustykalna, bo w stronę takich mebli i takiego stylu, kierują się teraz moje marzenia. A marzenia się spełniają - pamiętajcie o tym :)
Uciekam spać, dzień był dość pracowity, jutro zapowiada się podobny.
Wam życzę Dobrej nocy i kolorowych snów :)
Pozdrawiam,
Magda
